
نمایشنامه نویس جسورانه «7:3» لارس نورن شامل جنایتکارانی است که مدت ها محکوم شده اند و خودشان را بازی می کنند. در ابتدا به دلیل چشم اندازهای توانبخشی ستایش می شود، نگرانی های ایمنی در میان یک حرکت غیرقابل توقف نادیده گرفته می شود و سوالات اخلاقی را ایجاد می کند.